Ghasel 390: Die Krone des Sultans Rose ist am Rand der Wiese erschienen

افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
مقدمش یا رب مبارک باد بر سرو و سمن

خوش به جای خویشتن بود این نشست خسروی
تا نشیند هر کسی اکنون به جای خویشتن

خاتم جم را بشارت ده به حسن خاتمت
کاسم اعظم کرد از او کوتاه دست اهرمن

تا ابد معمور باد این خانه کز خاک درش
هر نفس با بوی رحمان می‌وزد باد یمن

شوکت پور پشنگ و تیغ عالمگیر او
در همه شهنامه‌ها شد داستان انجمن

خنگ چوگانی چرخت رام شد در زیر زین
شهسوارا چون به میدان آمدی گویی بزن

جویبار ملک را آب روان شمشیر توست
تو درخت عدل بنشان بیخ بدخواهان بکن

بعد از این نشگفت اگر با نکهت خلق خوشت
خیزد از صحرای ایذج نافهٔ مشک ختن

گوشه گیران انتظار جلوهٔ خوش می‌کنند
برشکن طرف کلاه و برقع از رخ برفکن

مشورت با عقل کردم گفت حافظ می بنوش
ساقیا می ده به قول مستشار مؤتمن

ای صبا بر ساقی بزم اتابک عرضه دار
تا از آن جام زرافشان جرعه‌ای بخشد به من

Die Krone des Sultans Rose ist am Rand der Wiese erschienen;
o Herr, sein Kommen sei gesegnet für Zypresse und Jasmin.

Dieser königliche Sitz war an seinem eigenen Platz gut,
damit sich nun jeder an den Platz setzt, der der seine ist.

Verkünde dem Siegel Dschamschids die frohe Kunde eines guten Endes,
denn der Größte Name hat die Hand des Dämons davon ferngehalten.

Dieses Haus blühe auf ewig, vom Staub dessen Schwelle
jeden Augenblick der Wind des Jemen mit dem Duft des Barmherzigen weht.

Die Hoheit des Sohnes von Paschang und sein welteroberndes Schwert
wurden in allen Königsbüchern zur Erzählung der Versammlungen.

Das Polopferd des Himmels wurde unter deinem Sattel zahm;
o königlicher Reiter, da du auf den Platz gekommen bist, schlag den Ball.

Das fließende Wasser im Bach des Reiches ist dein Schwert;
pflanze den Baum der Gerechtigkeit und reiß die Wurzel der Übelwollenden aus.

Fortan ist es kein Wunder, wenn beim Duft deines gütigen Wesens
aus der Ebene von Izadsch eine Moschusblase von Chotan aufsteigt.

Die in den Winkeln Sitzenden warten auf ein schönes Erscheinen;
schlag den Rand der Mütze zurück und wirf den Schleier vom Gesicht.

Ich beriet mich mit dem Verstand; er sprach: «Hafis, trink Wein.»
Schenke, gib Wein, auf das Wort eines vertrauenswürdigen Ratgebers.

O Ostwind, trag dem Schenken beim Gelage des Atabeg vor,
er möge mir aus jenem goldstreuenden Becher einen Schluck gewähren.