Ghasel 41: Obwohl der Wein froh macht und der Wind Rosen streut

اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ای و حریفی گرت به چنگ افتد
به عقل نوش که ایام فتنه‌ انگیز است

در آستین مرقع پیاله پنهان کن
که همچو چشم صراحی، زمانه خونریز است

به آب دیده بشوییم خرقه‌ها از می
که موسم ورع و روزگار پرهیز است

مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر
که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است

سپهر بر شده پرویزنی‌ست خون افشان
که ریزه‌اش سر کسری و تاج پرویز است

عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافظ
بیا که نوبت بغداد و وقت تبریز است

Obwohl der Wein froh macht und der Wind Rosen streut,
trink nicht zum Klang der Harfe, denn der Sittenwächter ist scharf.

Fallen dir eine Flasche und ein Gefährte in die Hand,
so trink mit Verstand, denn die Zeiten stiften Unruhe.

Verbirg den Becher im Ärmel der Flickenkutte,
denn wie das Auge der Flasche vergießt die Zeit Blut.

Waschen wir mit Tränen den Wein aus den Kutten,
denn es ist die Zeit der Frömmigkeit und der Enthaltsamkeit.

Suche kein süßes Leben vom verkehrten Lauf des Himmels,
denn das Klare oben in diesem Krug ist ganz mit Hefe vermischt.

Der erhobene Himmel ist ein Sieb, das Blut streut,
dessen Krümel der Kopf des Chosrau und die Krone des Parwis sind.

Irak und Fars hast du mit schönen Versen erobert, Hafis;
komm, nun ist Bagdad an der Reihe und die Zeit für Täbris.