Ghazal 423: Hier soir je suis allé à la porte de la taverne, lourd de sommeil

دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده
خرقه تر دامن و سجاده شراب‌آلوده

آمد افسوس‌کنان مغبچهٔ باده‌فروش
گفت بیدار شو ای رهرو خواب‌آلوده

شست و شویی کن و آن‌گه به خرابات خرام
تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده

به هوای لب شیرین پسران چند کنی
جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده

به طهارت گذران منزل پیری و مکن
خلعت شیب چو تشریف شباب آلوده

پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به در آی
که صفایی ندهد آب تراب‌آلوده

گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست
که شود فصل بهار از می ناب آلوده

آشنایان ره عشق در این بحر عمیق
غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروش
آه از این لطف به انواع عتاب آلوده

Hier soir je suis allé à la porte de la taverne, lourd de sommeil,
le pan du froc mouillé et le tapis de prière souillé de vin.

Le jeune mage marchand de vin vint en se moquant
et dit : réveille-toi, voyageur souillé de sommeil.

Lave-toi d'abord, puis entre dans la taverne,
afin que ce couvent en ruine ne soit pas souillé par toi.

Jusqu'à quand, par désir des lèvres des doux garçons,
garderas-tu le joyau de l'esprit souillé de rubis fondu ?

Traverse l'étape de la vieillesse dans la pureté, et ne
souille pas la robe des cheveux blancs comme celle de la jeunesse.

Deviens pur et limpide, et sors du puits de la nature,
car l'eau souillée de terre ne donne pas de clarté.

Je dis : ô âme du monde, ce n'est pas un défaut pour le livre de la rose
d'être, à la saison du printemps, souillé de vin pur.

Les familiers du chemin de l'amour, dans cette mer profonde,
se sont noyés sans être souillés par l'eau.

Il dit : Hafez, ne vends pas d'énigmes et de bons mots aux amis.
Hélas, cette bonté souillée de toutes sortes de reproches.