Ghasel 435: Sagt dem Anmaßenden die Geheimnisse von Liebe und Rausch nicht

با مدعی مگویید، اسرار عشق و مستی
تا بی‌خبر بمیرد، در درد خودپرستی

عاشق شو ار نه روزی، کار جهان سرآید
ناخوانده نقش مقصود، از کارگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت، در مجلس مغانم
«با کافران چه کارت؟ گر بت نمی‌پرستی»

سلطان من خدا را، زلفت شکست ما را
تا کی کند سیاهی، چندین درازدستی؟

در گوشهٔ سلامت، مستور چون توان بود
تا نرگس تو با ما، گوید رموز مستی

آن روز دیده بودم، این فتنه‌ها که برخاست
کز سرکشی، زمانی، با ما نمی‌نشستی

عشقت، به دست طوفان، خواهد سپرد حافظ
چون برق، از این کشاکش، پنداشتی که جستی

Sagt dem Anmaßenden die Geheimnisse von Liebe und Rausch nicht,
damit er ahnungslos im Schmerz der Selbstanbetung stirbt.

Werde ein Liebender, sonst endet eines Tages das Geschäft der Welt,
und du hast den Plan des Ziels in der Werkstatt des Daseins nicht gelesen.

Wie schön sagte jenes Götzenbild gestern Nacht in der Runde der Magier:
»Was hast du mit Ungläubigen zu schaffen, wenn du keine Götzen anbetest?«

Mein Sultan, um Gottes willen, deine Locke hat uns zerbrochen;
wie lange noch soll ein schwarzer Sklave so weit ausgreifen?

Wie kann man im Winkel der Sicherheit verhüllt bleiben,
solange deine Narzisse uns die Geheimnisse des Rausches sagt?

Ich hatte diese Wirren, die sich erhoben, an jenem Tag vorausgesehen,
als du aus Stolz keinen Augenblick bei uns sitzen wolltest.

Die Liebe zu dir wird Hafis dem Sturm ausliefern;
du meintest, wie der Blitz diesem Ringen entsprungen zu sein.