Gazal 488: Al alba la voz de la taberna, deseándome bien

سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
گفت: باز آی که دیرینهٔ این درگاهی

همچو جم جرعهٔ ما کش که ز سر دو جهان
پرتو جام جهان‌بین دهدت آگاهی

بر در میکده، رندان قلندر باشند
که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی

خشت، زیر سر و بر تارک هفت‌اختر پای
دست قدرت نگر و منصب صاحب‌جاهی

سر ما و در میخانه که طرف بامش
به فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهی

قطع این مرحله بی‌همرهی خضر مکن
ظلمات است، بترس از خطر گمراهی

اگرت سلطنت فقر ببخشند، ای دل!
کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی

تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی

حافظ خام‌طمع! شرمی از این قصه بدار
عملت چیست که فردوس برین می‌خواهی‌؟

Al alba la voz de la taberna, deseándome bien,
dijo: «Vuelve, que eres antiguo de este umbral.

Bebe nuestro sorbo como Jamshid, para que el rayo
de la copa que muestra el mundo te dé noticia del secreto de los dos mundos.

A la puerta de la taberna hay rends vagabundos
que quitan y dan la corona del rey de reyes.

Un ladrillo bajo la cabeza, y el pie sobre la cima de los siete astros:
mira la mano del poder y el cargo del verdadero rango.

Nuestra cabeza es de la puerta de la taberna, cuyo alero
sube hasta el cielo, con un muro tan bajo.

No recorras esta etapa sin la compañía de Jidr;
es la tiniebla: teme el peligro de extraviarte.

Si te conceden el reino de la pobreza, oh corazón,
el menor de tus dominios irá de la luna al pez.

No sabes hablar de pobreza; no sueltes
el estrado del señorío y la asamblea de Turanshah.

Hafez de codicia cruda, ten vergüenza de este cuento;
¿cuál es tu obra, para que pidas el más alto paraíso?»