Ghasel 491: Ich habe die Braue eines Mondgesichtigen fest ins Auge gefasst

به چشم کرده‌ام ابروی ماه‌سیمایی
خیال سبزخطی، نقش بسته‌ام جایی

امید هست که منشور عشق‌بازی من
از آن کمانچهٔ ابرو رسد به طغرایی

سرم ز دست بشد، چشم از انتظار بسوخت
در آرزوی سر و چشم مجلس‌آرایی

مکدر است دل، آتش به خرقه خواهم زد
بیا! ببین! که کرا می‌کند تماشایی

به روز واقعه، تابوت ما ز سرو کنید
که می‌رویم به داغ بلندبالایی

زمام دل به کسی داده‌ام من درویش
که نیستش به کس از تاج و تخت، پروایی

در آن مقام که خوبان ز غمزه، تیغ زنند
عجب مدار سری اوفتاده در پایی

مرا که از رخ او، ماه در شبستان است
کجا بود به فروغ ستاره، پروایی؟

فراق و وصل چه باشد؟ رضای دوست طلب
که حیف باشد از او، غیر او، تمنایی

درر ز شوق برآرند ماهیان به نثار
اگر سفینهٔ حافظ رسد به دریایی

Ich habe die Braue eines Mondgesichtigen fest ins Auge gefasst;
ich habe irgendwo das Bild einer Wange mit frischem Flaum gemalt.

Es besteht Hoffnung, dass die Urkunde meines Liebeslebens
von jenem kleinen Bogen der Braue ihr Herrschersiegel erhält.

Mein Kopf ging mir verloren, und mein Auge verbrannte vom Warten,
im Verlangen nach Kopf und Auge dessen, der die Runde schmückt.

Mein Herz ist getrübt: Ich werde Feuer an die Kutte legen;
komm und sieh, denn es ist einen Blick wert.

Am Tag meines Todes macht meinen Sarg aus Zypressenholz,
denn ich gehe mit dem Brandmal eines Hochgewachsenen.

Ich Derwisch habe die Zügel meines Herzens einem gegeben,
der sich um niemanden mit Krone und Thron kümmert.

An jenem Ort, wo die Schönen mit dem Schwert des Blicks zuschlagen,
wundere dich nicht über einen Kopf, der zu Füßen liegt.

Ich, der ich durch sein Gesicht einen Mond im Nachtgemach habe,
wie sollte ich mich um den Schein eines Sterns kümmern?

Was sind Trennung und Vereinigung? Such, was dem Freund gefällt,
denn es wäre schade, von ihm etwas anderes als ihn selbst zu wünschen.

Die Fische werden vor Sehnsucht Perlen heraufholen, um sie zu streuen,
wenn das Schiff von Hafis' Versen ein Meer erreicht.