Ghasel 70: Die Pupille unseres Auges schaut auf nichts als dein Gesicht

مردم دیدهٔ ما جز به رخت ناظر نیست
دل سرگشتهٔ ما غیر تو را ذاکر نیست

اشکم احرام طواف حرمت می‌بندد
گرچه از خون دل ریش دمی طاهر نیست

بستهٔ دام و قفس باد چو مرغ وحشی
طایر سدره اگر در طلبت طایر نیست

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار
مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست

عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد
هر که را در طلبت همت او قاصر نیست

از روان بخشی عیسی نزنم دم هرگز
زان که در روح فزایی چو لبت ماهر نیست

من که در آتش سودای تو آهی نزنم
کی توان گفت که بر داغ، دلم صابر نیست

روز اول که سر زلف تو دیدم گفتم
که پریشانی این سلسله را آخر نیست

سر پیوند تو تنها نه دل حافظ راست
کیست آن کش سر پیوند تو در خاطر نیست

Die Pupille unseres Auges schaut auf nichts als dein Gesicht;
unser verwirrtes Herz gedenkt keines anderen als deiner.

Meine Tränen legen das Pilgergewand an, um dein Heiligtum zu umkreisen,
obwohl sie vom Blut des wunden Herzens keinen Augenblick rein sind.

In Schlinge und Käfig gebunden sei er wie ein wilder Vogel,
der Vogel des Lotosbaums, wenn er nicht auf der Suche nach dir fliegt.

Wenn der mittellose Liebende die falsche Münze seines Herzens hinstreute,
tadle ihn nicht, denn über bares Geld verfügt er nicht.

Am Ende erreicht seine Hand jene hohe Zypresse,
wessen Streben auf der Suche nach dir nicht erlahmt.

Vom Lebenspenden Jesu rede ich nie,
denn im Mehren des Geistes ist er nicht so geschickt wie deine Lippe.

Ich, der im Feuer der Leidenschaft für dich keinen Seufzer ausstoße,
wie kann man sagen, mein Herz sei nicht geduldig unter dem Brandmal?

Am ersten Tag, als ich die Spitze deiner Locke sah, sagte ich,
dass die Verwirrung dieser Kette kein Ende hat.

Der Wunsch nach Verbindung mit dir ist nicht allein im Herzen des Hafis;
wer ist es, der den Wunsch nach Verbindung mit dir nicht im Sinn hat?