Ghazal 73: Il n'est pas de regard que n'éclaire le rayon de ton visage

روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

ناظر روی تو صاحب نظرانند آری
سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب؟
خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گردی
سیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

من از این طالع شوریده برنجم ور نی
بهره‌مند از سر کویت دگری نیست که نیست

از حیای لب شیرین تو ای چشمهٔ نوش
غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود
آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

آب چشمم که بر او منت خاک در توست
زیر صد منت او خاک دری نیست که نیست

از وجودم قدری نام و نشان هست که هست
ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است
در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

Il n'est pas de regard que n'éclaire le rayon de ton visage ;
il n'est pas d'œil qui ne doive une grâce à la poussière de ta porte.

Ceux qui contemplent ton visage sont gens de regard, oui ;
il n'est pas de tête où ne soit le secret de ta chevelure.

Si mes larmes délatrices sont sorties rouges, quoi d'étonnant ?
Il n'est pas de déchireur de voile qui n'ait honte de son acte.

Pour que la brise ne dépose pas de poussière sur ta robe,
il n'est pas de passage que mes yeux n'aient inondé.

Pour qu'on ne parle pas partout du soir de ta chevelure,
il n'est pas d'aube où je ne converse avec la brise.

C'est de ma fortune troublée que je souffre ; sinon,
il n'est personne d'autre qui n'ait sa part de ta rue.

Par pudeur devant ta lèvre douce, ô source de nectar,
il n'est pas de sucre qui ne soit maintenant noyé d'eau et de sueur.

Il n'est pas sage que le secret sorte du voile ;
sinon, au cercle des libertins, il n'est pas de nouvelle qu'on ignore.

Dans le désert de ton amour le lion devient renard ;
hélas pour ce chemin, où il n'est pas de péril qui manque.

L'eau de mes yeux, qui doit une grâce à la poussière de ta porte,
il n'est pas de poussière de seuil qui ne lui doive cent grâces.

De mon existence il reste tout juste un peu de nom et de trace ;
sinon, de faiblesse, il n'est pas de vestige qui n'ait disparu.

Hormis ce point, que Hafez est mécontent de toi,
il n'est pas de mérite qui manque à tout ton être.