Ghasel 110: Im Alter fiel mir die Liebe zu einem jungen Menschen in den Kopf

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
وآن راز که در دل بنهفتم به درافتاد

از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر
ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد

دردا که از آن آهوی مشکین سیه چشم
چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد

از رهگذر خاک سر کوی شما بود
هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد

مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد
بس کشتهٔ دل زنده که بر یکدگر افتاد

بس تجربه کردیم در این دیر مکافات
با دردکشان هر که درافتاد برافتاد

گر جان بدهد سنگ سیه، لعل نگردد
با طینت اصلی چه کند، بدگهر افتاد

حافظ که سر زلف بتان دست‌کشش بود
بس طرفه حریفی‌ست کش اکنون به سر افتاد

Im Alter fiel mir die Liebe zu einem jungen Menschen in den Kopf,
und das Geheimnis, das ich im Herzen verbarg, fiel heraus.

Auf dem Weg des Blicks erhob sich der Vogel meines Herzens in die Luft;
o Auge, sieh, in wessen Schlinge er gefallen ist.

Ach, von jener moschusduftenden, schwarzäugigen Gazelle
fiel mir, wie in den Moschusbeutel, viel Herzblut in die Leber.

Vom Staub des Durchgangs am Ende eurer Gasse stammte
jeder Moschusbeutel, der in die Hand des Morgenhauchs fiel.

Seit deine Wimpern das welterobernde Schwert zogen,
fiel so mancher Erschlagene mit lebendigem Herzen übereinander.

Oft haben wir es in diesem Haus der Vergeltung erprobt:
Wer sich mit den Hefetrinkern anlegte, wurde gestürzt.

Gäbe der schwarze Stein auch sein Leben, er wird kein Rubin;
was soll er gegen seine Urnatur tun? Er ist von schlechter Art.

Hafis, dem die Lockenspitzen der Schönen zur Hand waren,
ist ein gar seltener Gegner, dem dies nun zugestoßen ist.