Ghazal 117: Au temps de ton visage, notre cœur n'a que faire de la prairie

دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد
که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد

سر ما فرونیآید به کمان ابروی کس
که درون گوشه‌گیران، ز جهان فراغ دارد

ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم
تو سیاه کم‌بها بین، که چه در دماغ دارد‌!

به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله
به ندیم شاه ماند که به کف ایاغ دارد

شب ظلمت و بیابان، به کجا توان رسیدن؟
مگر آن که شمع روی‌ات به رهم چراغ دارد

من و شمع صبح‌گاهی سزد ار به هم بگرییم
که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد

سزدم چو ابر بهمن که بر این چمن بگریم
طرب آشیان بلبل، بنگر که زاغ دارد

سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ
که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد

Au temps de ton visage, notre cœur n'a que faire de la prairie,
car comme le cyprès il a le pied lié, et comme la tulipe il porte une brûlure.

Notre tête ne s'incline devant l'arc du sourcil de personne,
car le cœur de ceux qui vivent à l'écart est quitte du monde.

J'en veux à la violette de parler de sa chevelure ;
vois cette noiraude sans valeur, ce qu'elle a en tête !

Va par la prairie et regarde le trône de la rose : la tulipe
ressemble au commensal du roi, une coupe à la main.

Nuit de ténèbres et désert : où peut-on arriver,
à moins que la bougie de ton visage ne tienne une lampe sur ma route ?

Il sied que moi et la bougie de l'aube pleurions ensemble,
car nous avons brûlé, et notre idole n'a cure de nous.

Il me sied de pleurer sur cette prairie comme la nuée d'hiver ;
vois le nid de joie du rossignol, que le corbeau occupe.

Le cœur souffrant de Hafez songe à la leçon de l'amour,
car il n'a ni goût du spectacle ni désir du jardin.