Ghazal 127: La lune n'a pas l'éclat de ton visage

روشنی طلعت تو ماه ندارد
پیش تو گل، رونق گیاه ندارد

گوشهٔ ابروی توست منزل جانم
خوشتر از این گوشه، پادشاه ندارد

تا چه کند با رخ تو دود دل من
آینه دانی که تاب آه ندارد

شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت
چشم دریده، ادب نگاه ندارد

دیدم و آن چشم دل‌سیه که تو داری
جانب هیچ آشنا نگاه ندارد

رطل گرانم ده ای مرید خرابات
شادی شیخی که خانقاه ندارد

خون خور و خامش نشین که آن دل نازک
طاقت فریاد دادخواه ندارد

گو برو و آستین به خون جگر شوی
هر که در این آستانه راه ندارد

نی من تنها کشم تطاول زلفت
کیست که او داغ آن سیاه ندارد؟

حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب
کافر عشق ای صنم گناه ندارد

La lune n'a pas l'éclat de ton visage ;
devant toi la rose n'a pas la fraîcheur de l'herbe.

Le coin de ton sourcil est le séjour de mon âme ;
un roi n'a pas de coin plus doux que celui-ci.

Que fera à ton visage la fumée de mon cœur ?
Tu sais que le miroir ne supporte pas le soupir.

Vois l'effronterie du narcisse, qui s'est épanoui devant toi ;
l'œil éhonté n'a pas la pudeur du regard.

Je l'ai vu : cet œil au cœur noir que tu as
n'a d'égard pour aucun ami.

Donne-moi une lourde coupe, ô disciple de la taverne,
à la joie d'un cheikh qui n'a pas de couvent.

Bois ton sang et reste silencieux, car ce cœur délicat
ne supporte pas le cri de qui demande justice.

Dis-lui d'aller laver sa manche au sang du foie,
à quiconque n'a pas accès à ce seuil.

Je ne suis pas seul à subir la tyrannie de ta chevelure ;
qui donc ne porte pas la marque de cette noire ?

Si Hafez s'est prosterné devant toi, ne le blâme pas ;
ô idole, l'infidèle d'amour n'a pas de péché.