Ghasel 129: Wenn der Wein den Kummer des Herzens nicht aus unserem Sinn trägt

اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد
نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد

اگر نه عقل به مستی فروکشد لنگر
چگونه کشتی از این ورطهٔ بلا ببرد

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک
که کس نبود که دستی از این دغا ببرد

گذار بر ظلمات است، خضر راهی کو؟
مباد کآتش محرومی آب ما ببرد

دل ضعیفم از آن می‌کشد به طرف چمن
که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد

طبیب عشق منم باده ده که این معجون
فراغت آرد و اندیشهٔ خطا ببرد

بسوخت حافظ و کس حال او به یار نگفت
مگر نسیم پیامی خدای را ببرد

Wenn der Wein den Kummer des Herzens nicht aus unserem Sinn trägt,
reißt der Schrecken der Ereignisse unser Fundament fort.

Wenn der Verstand im Rausch nicht den Anker wirft,
wie bringt er das Schiff aus diesem Strudel des Unheils?

Ach, dass der Himmel mit jedem verdeckt spielte
und keiner war, der gegen diesen Betrüger gewann.

Der Weg führt durch die Finsternis; wo ist ein Chidr für den Weg?
Möge das Feuer der Entbehrung unser Wasser nicht rauben.

Mein schwaches Herz zieht mich darum zur Wiese,
um durch den kränklichen Morgenwind das Leben vor dem Tod zu retten.

Ich bin der Arzt der Liebe; gib Wein, denn diese Arznei
bringt Ruhe und nimmt das falsche Denken fort.

Hafis verbrannte, und niemand sagte dem Freund von seinem Zustand;
vielleicht trägt der Wind um Gottes willen eine Botschaft.