Ghasel 142: Freunde, die Tochter der Rebe hat ihrer Verhüllung abgeschworen

دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد
شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

آمد از پرده به مجلس عرقش پاک کنید
تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق
راه مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد

نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود
آن چه با خرقهٔ زاهد، می انگوری کرد

غنچهٔ گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت
مرغ خوشخوان طرب از برگ گل سوری کرد

حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود
عرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد

Freunde, die Tochter der Rebe hat ihrer Verhüllung abgeschworen;
sie ging zum Sittenwächter und handelte mit Erlaubnis.

Sie kam hinter dem Vorhang hervor in die Runde; wischt ihr den Schweiß ab,
damit die Gefährten nicht sagen: Warum blieb sie fern?

Gib Botenlohn, o Herz, denn der Spielmann der Liebe
schlug wieder die trunkene Weise an und heilte den Kater.

Nicht mit sieben Wassern, mit hundert Feuern geht die Farbe nicht weg
von dem, was der Traubenwein der Kutte des Asketen antat.

Die Knospe am Rosenstrauch meiner Vereinigung öffnete sich an ihrem Hauch;
der schön singende Vogel freute sich am Blatt der roten Rose.

Hafis, gib die Demut nicht aus der Hand, denn der Neider
verlor Ehre, Besitz, Herz und Glauben durch Hochmut.