Ghazal 14: I said: O sultan of the fair, have mercy on this stranger.

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل، ره گم کند مسکین غریب

گفتمش مگذر زمانی، گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم؟
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب

می‌نماید عکس می، در رنگ روی مه وشت
همچو برگ ارغوان بر صفحهٔ نسرین، غریب

بس غریب افتاده است آن مور خط، گرد رخت
گرچه نبود در نگارستان، خط مشکین غریب

گفتم ای شام غریبان طرهٔ شبرنگ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب

I said: O sultan of the fair, have mercy on this stranger.
She said: following his heart, the poor stranger loses his way.

I said: stay a moment. She said: hold me excused;
how can one raised at home bear the grief of so many strangers?

What does a pampered one asleep on royal ermine care
if the stranger makes his bed and pillow of thorn and rock?

You in whose chain of hair so many friends are held,
how strangely well that dark mole sits on your coloured cheek.

The reflection of wine shows in the colour of your moon-like face
like a Judas-tree leaf on a page of wild rose: strange.

Strangely fallen is that ant-line of down around your face,
though in the picture gallery a musky line is nothing strange.

I said: O you whose night-black tress is the strangers' evening,
beware at dawn when this stranger laments.

She said: Hafez, even friends stand in the station of bewilderment;
no wonder if the stranger sits weary and poor.