Ghazal 155: Si je vais à sa suite, elle suscite des troubles

اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی‌اش افتم چو باد بگریزد

و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس
ز حقهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد

من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد

فراز و شیب بیابان عشق، دام بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد

بر آستانهٔ تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد

Si je vais à sa suite, elle suscite des troubles ;
si je cesse de chercher, elle se dresse par rancune.

Et si sur un chemin, un instant, par fidélité,
je la suis comme la poussière, elle fuit comme le vent.

Et si je demande un demi-baiser, cent regrets
tombent comme du sucre du coffret de sa bouche.

Cette ruse que je vois dans ton narcisse
mêlera bien des honneurs à la poussière du chemin.

Les hauts et les bas du désert de l'amour sont un piège de malheur ;
où est le cœur de lion qui ne se garde pas du malheur ?

Demande la vie et la patience, car la roue escamoteuse
suscitera mille jeux plus étranges que celui-ci.

Pose la tête sur le seuil de la soumission, Hafez,
car si tu disputes, le temps disputera avec toi.