Ghasel 156: An Schönheit, Wesen und Treue reicht niemand an unseren Freund heran

به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
تو را در این سخن، انکار کار ما نرسد

اگرچه حسن‌فروشان به جلوه آمده‌اند
کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد

به حق صحبت دیرین که هیچ محرم راز
به یار یک جهت حق‌گزار ما نرسد

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی
به دلپذیری نقش نگار ما نرسد

هزار نقد به بازار کائنات آرند
یکی به سکهٔ صاحب عیار ما نرسد

دریغ قافله عمر کآنچنان رفتند
که گردشان به هوای دیار ما نرسد

دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش
که بد به خاطر امیدوار ما نرسد

چنان بزی که اگر خاک ره شوی کس را
غبار خاطری از رهگذار ما نرسد

بسوخت حافظ و ترسم که شرح قصهٔ او
به سمع پادشه کامگار ما نرسد

An Schönheit, Wesen und Treue reicht niemand an unseren Freund heran;
dir steht es in dieser Sache nicht zu, unser Anliegen zu bestreiten.

Sind die Schönheitsverkäufer auch erschienen, sich zu zeigen,
an Schönheit und Liebreiz reicht keiner an unseren Freund heran.

Beim Recht der alten Gemeinschaft: Kein Vertrauter der Geheimnisse
reicht an unseren ungeteilt treuen Freund heran.

Tausend Bilder gehen aus der Feder der Schöpfung hervor, und keines
reicht an die Anmut des Bildes unserer Geliebten heran.

Tausend Münzen bringt man auf den Markt des Alls;
keine reicht an die Prägung unseres Prüfmeisters heran.

Schade um die Karawane des Lebens, die so dahinzog,
dass ihr Staub die Luft unseres Landes nicht erreicht.

O Herz, gräme dich nicht über das Leid durch die Neider und sei gewiss,
dass das Böse unseren hoffenden Sinn nicht erreicht.

Lebe so, dass, wenn du Staub des Weges wirst,
niemanden von unserem Vorübergehen ein Stäubchen Kränkung erreicht.

Hafis verbrannte, und ich fürchte, die Schilderung seiner Geschichte
erreicht das Ohr unseres glückreichen Königs nicht.