Ghasel 160: Schön ist die Zurückgezogenheit, wenn die Freundin meine Freundin ist

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد
نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم
که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

روا مدار خدایا که در حریم وصال
رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

همای گو مفکن سایهٔ شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

بیان شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل
توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوای کوی تو از سر نمی‌رود آری
غریب را دل سرگشته با وطن باشد

به سان سوسن اگر ده‌زبان شود حافظ
چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد

Schön ist die Zurückgezogenheit, wenn die Freundin meine Freundin ist,
nicht, wenn ich brenne und sie die Kerze der Gesellschaft ist.

Jenen Siegelring Salomos nähme ich um nichts,
wenn von Zeit zu Zeit die Hand Ahrimans auf ihm liegt.

Lass nicht zu, o Gott, dass im Heiligtum der Vereinigung
der Nebenbuhler Vertrauter ist und mein Teil die Entbehrung.

Sag dem Glücksvogel, er werfe den Schatten der Ehre nie
auf ein Land, in dem der Papagei weniger gilt als der Milan.

Was braucht es, die Sehnsucht zu schildern? Den Brand im Feuer des Herzens
erkennt man an dem Brand, der in der Rede ist.

Das Verlangen nach deiner Gasse geht mir nicht aus dem Kopf; ja,
das verwirrte Herz des Fremden bleibt bei der Heimat.

Würde Hafis wie die Lilie zehnzüngig,
läge vor dir wie bei der Knospe ein Siegel auf seinem Mund.