Ghasel 162: Schön kam die Rose, und nichts ist schöner

خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد
که در دستت بجز ساغر نباشد

زمان خوش‌دلی دریاب و در یاب
که دایم در صدف گوهر نباشد

غنیمت دان و می خور در گلستان
که گل تا هفتهٔ دیگر نباشد

ایا پرلعل کرده جام زرین
ببخشا بر کسی کش زر نباشد

بیا ای شیخ و از خم‌خانهٔ ما
شرابی خور که در کوثر نباشد

بشوی اوراق اگر هم‌درس مایی
که علم عشق در دفتر نباشد

ز من بنیوش و دل در شاهدی بند
که حسنش بستهٔ زیور نباشد

شرابی بی‌خمارم بخش یا رب
که با وی هیچ درد سر نباشد

من از جان بندهٔ سلطان اویسم
اگر چه یادش از چاکر نباشد

به تاج عالم آرایش که خورشید
چنین زیبندهٔ افسر نباشد

کسی گیرد خطا بر نظم حافظ
که هیچش لطف در گوهر نباشد

Schön kam die Rose, und nichts ist schöner,
als dass in deiner Hand nichts ist als der Becher.

Ergreife die Zeit des frohen Herzens und begreife,
dass die Perle nicht immer in der Muschel ist.

Nimm es als Gewinn und trink Wein im Rosengarten,
denn bis zur nächsten Woche ist die Rose nicht mehr da.

Du, der du den goldenen Becher mit Rubin gefüllt hast,
sei gütig zu dem, der kein Gold hat.

Komm, o Scheich, und trink aus unserem Weinkeller
einen Wein, den es im Paradiesfluss nicht gibt.

Wasch die Blätter ab, wenn du unser Mitschüler bist,
denn die Wissenschaft der Liebe steht nicht im Heft.

Hör auf mich und binde dein Herz an eine Schöne,
deren Schönheit nicht am Schmuck hängt.

Schenke mir, o Herr, einen Wein ohne Kater,
bei dem es kein Kopfweh gibt.

Von Herzen bin ich der Knecht des Sultans Oweis,
auch wenn er seines Dieners nicht gedenkt.

Bei seiner weltschmückenden Krone: Die Sonne
ist nicht so würdig, ein Diadem zu tragen.

Nur der findet Fehler am Gedicht des Hafis,
der gar keine Anmut in seinem Wesen hat.