Ghasel 168: Die Seele schmolz, damit die Sache des Herzens vollendet würde, und es geschah nicht

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم
شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد

پیام داد که خواهم نشست با رندان
بشد به رندی و دردی کشیم نام و نشد

رواست در بر اگر می‌تپد کبوتر دل
که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد

بدان هوس که به مستی ببوسم آن لب لعل
چه خون که در دلم افتاد همچو جام و نشد

به کوی عشق منه بی دلیل راه، قدم
که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

فغان که در طلب گنج نامهٔ مقصود
شدم خراب جهانی ز غم تمام و نشد

دریغ و درد که در جست و جوی گنج حضور
بسی شدم به گدایی بر کرام و نشد

هزار حیله برانگیخت حافظ از سر فکر
در آن هوس که شود آن نگار رام و نشد

Die Seele schmolz, damit die Sache des Herzens vollendet würde, und es geschah nicht;
wir verbrannten in diesem unreifen Wunsch, und es geschah nicht.

Schmeichelnd sprach sie: Eine Nacht werde ich die Herrin deines Gelages sein.
Ich wurde aus freien Stücken ihr geringster Knecht, und es geschah nicht.

Sie ließ sagen: Ich werde mich zu den Rends setzen.
Mein Name ging dahin in Rendtum und Hefetrinken, und es geschah nicht.

Recht ist es, wenn die Taube des Herzens in der Brust flattert,
denn sie sah auf ihrem Weg Windung und Schlinge der Falle und kam nicht frei.

In dem Verlangen, trunken jene Rubinlippe zu küssen,
wie viel Blut fiel mir ins Herz wie in den Becher, und es geschah nicht.

Setz ohne Wegführer keinen Fuß in die Gasse der Liebe,
denn ich unternahm aus mir selbst hundert Versuche, und es geschah nicht.

Ach, auf der Suche nach dem Schatzbrief meines Wunsches
wurde ich vor Kummer zur Ruine einer ganzen Welt, und es geschah nicht.

Schade und weh, dass ich auf der Suche nach dem Schatz der Gegenwart
oft bei den Großmütigen betteln ging, und es geschah nicht.

Tausend Listen ersann Hafis mit seinem Denken
in dem Wunsch, dass jene Schöne zahm würde, und es geschah nicht.