Ghasel 169: Freundschaft sehen wir bei niemandem; was ist aus den Freunden geworden?

یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد؟ دوست‌دار‌ان را چه شد؟

آب حیوان تیره‌گون شد، خضر فرخ‌پی کجاست؟
خون چکید از شاخ گل، باد بهار‌ان را چه شد؟

کس نمی‌گوید که «یاری داشت حق دوستی»
حق‌شناسان را چه حال افتاد؟ یاران را چه شد؟

لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست
تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد؟

شهر یاران بود و خاک مهر‌بانان این دیار
مهربانی کی سر آمد؟ شهر یار‌ان را چه شد؟

گوی توفیق و کرامت، در میان افکنده‌اند
کس به میدان در نمی‌آید، سوار‌ان را چه شد؟

صدهزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد؟ هزاران را چه شد؟

زهره سازی خوش نمی‌سازد، مگر عود‌ش بسوخت؟
کس ندارد ذوق مستی، می‌گسار‌ان را چه شد؟

حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند، خموش
از که می‌پرسی که دور روزگار‌ان را چه شد؟

Freundschaft sehen wir bei niemandem; was ist aus den Freunden geworden?
Wann ging die Freundschaft zu Ende? Was ist aus den Liebenden geworden?

Das Wasser des Lebens wurde trüb; wo ist Chidr mit dem gesegneten Schritt?
Blut tropfte vom Rosenzweig; was ist aus den Frühlingswinden geworden?

Niemand sagt, ein Freund habe das Recht der Freundschaft gehabt;
was ist den Dankbaren widerfahren? Was ist aus den Freunden geworden?

Seit Jahren kam kein Rubin aus dem Bergwerk der Großmut;
was ist aus der Glut der Sonne und der Mühe von Wind und Regen geworden?

Dies war die Stadt der Freunde und das Land der Gütigen;
wann endete die Güte? Was ist aus den Freunden der Stadt geworden?

Der Ball des Gelingens und der Gunst ist ins Feld geworfen;
niemand kommt auf den Platz; was ist aus den Reitern geworden?

Hunderttausend Rosen blühten, und kein Vogelruf erhob sich;
was ist den Nachtigallen zugestoßen? Was ist aus den Tausenden geworden?

Venus spielt keine schöne Weise; ist etwa ihre Laute verbrannt?
Niemand hat Lust am Rausch; was ist aus den Zechern geworden?

Hafis, die göttlichen Geheimnisse kennt niemand; schweig.
Wen fragst du, was aus dem Lauf der Zeiten geworden ist?