Ghasel 170: Der zurückgezogene Asket ging gestern Nacht in die Schenke

زاهد خلوت‌نشین، دوش به میخانه شد
از سر پیمان برفت، با سر پیمانه شد

صوفی مجلس که دی، جام و قدح می‌شکست
باز به یک جرعه می، عاقل و فرزانه شد

شاهد عهد شباب، آمده بودش به خواب
باز به پیرانه‌سر‌، عاشق و دیوانه شد

مغ‌بچه‌ای می‌گذشت، راهزن دین و دل
در پی آن آشنا، از همه بیگانه شد

آتش رخسار گل، خرمن بلبل بسوخت
چهرهٔ خندان شمع، آفت پروانه شد

گریهٔ شام و سحر، شکر که ضایع نگشت
قطرهٔ باران ما، گوهر یک‌دانه شد

نرگس ساقی بخواند، آیت افسون‌گری
حلقهٔ اوراد ما، مجلس افسانه شد

منزل حافظ کنون، بارگه پادشاست
دل بر دل‌دار رفت، جان بر جانانه شد

Der zurückgezogene Asket ging gestern Nacht in die Schenke;
er ließ vom Gelübde und hielt sich an den Becher.

Der Sufi der Runde, der gestern Becher und Pokal zerbrach,
wurde durch einen Schluck Wein wieder verständig und weise.

Die Schöne aus der Zeit seiner Jugend war ihm im Traum erschienen;
im Alter wurde er wieder verliebt und närrisch.

Ein Magierknabe ging vorüber, ein Wegelagerer für Glauben und Herz;
jenem Vertrauten folgend wurde er allen fremd.

Das Feuer der Rosenwange verbrannte die Ernte der Nachtigall;
das lachende Gesicht der Kerze wurde dem Falter zum Verhängnis.

Dank sei, dass das Weinen am Abend und Morgen nicht verloren war;
unser Regentropfen wurde zur einzigartigen Perle.

Das Narzissenauge des Schenken sprach den Vers der Bezauberung;
der Kreis unserer Litaneien wurde zur Märchenrunde.

Die Wohnung des Hafis ist jetzt der Hof eines Königs;
das Herz ging zur Herzliebsten, die Seele zur Geliebten.