Ghazal 178: Quiconque devint confident du cœur est resté dans le sanctuaire de l'ami

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
وان که این کار ندانست در انکار بماند

اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن
شکر ایزد که نه در پردهٔ پندار بماند

صوفیان واستدند از گرو می همه رخت
دلق ما بود که در خانهٔ خمار بماند

محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد
قصهٔ ماست که در هر سر بازار بماند

هر می لعل کز آن دست بلورین ستدیم
آب حسرت شد و در چشم گهربار بماند

جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت
جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس
شیوهٔ تو نشدش حاصل و بیمار بماند

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که در این گنبد دوار بماند

داشتم دلقی و صد عیب مرا می‌پوشید
خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند

بر جمال تو چنان صورت چین حیران شد
که حدیثش همه‌جا در در و دیوار بماند

به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی
شد که بازآید و جاوید گرفتار بماند

Quiconque devint confident du cœur est resté dans le sanctuaire de l'ami,
et qui n'a pas compris cette affaire est resté dans le refus.

Si mon cœur est sorti du voile, ne le blâme pas ;
grâce à Dieu, il n'est pas resté sous le voile de l'illusion.

Les soufis ont tous retiré leurs effets du gage du vin ;
c'est notre froc qui est resté dans la maison du vigneron.

Le censeur s'est fait cheikh et a oublié ses propres écarts ;
c'est notre histoire qui est restée à chaque coin de marché.

Chaque vin rubis reçu de cette main de cristal
s'est fait eau de regret et est resté dans l'œil qui verse des perles.

Hormis mon cœur, amoureux de l'éternité à l'éternité,
nous n'avons ouï dire de personne qu'il soit resté à jamais à l'œuvre.

Le narcisse est tombé malade à vouloir devenir comme ton œil ;
il n'a pas acquis ta manière, et il est resté malade.

Je n'ai rien vu de plus doux que le son de la parole d'amour,
souvenir qui est resté sous cette coupole tournante.

J'avais un froc, et il couvrait cent de mes défauts ;
le froc fut engagé pour le vin et le ménestrel, et la ceinture d'infidèle est restée.

La figure peinte de Chine fut si stupéfaite de ta beauté
que son histoire est restée partout, sur les portes et les murs.

Le cœur de Hafez alla un jour contempler sa chevelure,
pensant revenir, et il y est resté captif à jamais.