Ghazal 190: Ton calame de musc, le jour où il se souviendra de nous

کلک مشکین تو، روزی که ز ما یاد کند
ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند

قاصد منزل سلمی که سلامت بادش
چه شود، گر به سلامی، دل ما، شاد کند؟

امتحان کن! که بسی گنج مرادت بدهند
گر خرابی چو مرا، لطف تو، آباد کند

یا رب! اندر دل آن خسرو شیرین انداز
که به رحمت، گذری بر سر فرهاد کند!

شاه را به بود از طاعت صدساله و زهد
قدر یک ساعته عمری که در او، داد کند

حالیا، عشوهٔ ناز تو، ز بنیادم برد
تا دگرباره، حکیمانه، چه بنیاد کند

گوهر پاک تو از مدحت ما مستغنی‌ست
فکر مشاطه، چه با حسن خداداد کند؟

ره نبردیم به مقصود خود اندر شیراز
خرم آن روز که «حافظ»، ره بغداد کند

Ton calame de musc, le jour où il se souviendra de nous,
emportera la récompense de deux cents esclaves affranchis.

Le messager de la demeure de Salma, qu'il soit sauf,
qu'importerait s'il réjouissait notre cœur d'un salut ?

Fais-en l'épreuve : on te donnera maint trésor de désir
si ta bonté relève une ruine telle que moi.

Seigneur, mets au cœur de ce doux Khosrow
de passer par miséricorde auprès de Farhad.

Pour un roi, mieux que cent ans de dévotion et d'ascèse
vaut une heure de vie où il rend la justice.

Pour l'instant, la coquetterie de ta grâce m'a arraché de mes fondations ;
voyons quelle fondation elle posera de nouveau, avec sagesse.

Ta pure essence n'a pas besoin de notre louange ;
que peut la pensée de la coiffeuse devant une beauté donnée par Dieu ?

Nous n'avons pas trouvé à Chiraz le chemin de notre but ;
heureux le jour où Hafez prendra la route de Bagdad.