Ghazal 196: Ceux qui d'un regard changent la poussière en or

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشهٔ چشمی به ما کنند

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانهٔ غیبم دوا کنند

معشوق چون نقاب ز رخ درنمی‌کشد
هر کس حکایتی به تصور چرا کنند؟

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدی‌ست
آن به که کار خود به عنایت رها کنند

بی معرفت مباش که در من‌یزید عشق
اهل نظر معامله با آشنا کنند

حالی درون پرده بسی فتنه می‌رود
تا آن زمان که پرده برافتد چه‌ها کنند

گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار
صاحبدلان حکایت دل خوش ادا کنند

می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب
بهتر ز طاعتی که به روی و ریا کنند

پیراهنی که آید از او بوی یوسفم
ترسم برادران غیورش قبا کنند

بگذر به کوی میکده تا زمرهٔ حضور
اوقات خود ز بهر تو صرف دعا کنند

پنهان ز حاسدان به خودم خوان که منعمان
خیر نهان برای رضای خدا کنند

حافظ دوام وصل میسر نمی‌شود
شاهان کم التفات به حال گدا کنند

Ceux qui d'un regard changent la poussière en or,
se peut-il qu'ils tournent vers nous le coin de l'œil ?

Mieux vaut cacher ma douleur aux médecins prétentieux ;
peut-être me soignera-t-on du trésor de l'invisible.

Puisque l'aimé n'ôte pas le voile de son visage,
pourquoi chacun fait-il un récit d'imagination ?

Puisque la bonne fin ne tient ni au libertinage ni à l'ascèse,
mieux vaut qu'ils remettent leur affaire à la grâce.

Ne sois pas sans connaissance, car à l'enchère de l'amour
les gens de regard traitent avec ceux qu'ils connaissent.

Pour l'heure, bien des troubles se passent derrière le voile ;
quand le voile tombera, que ne feront-ils pas !

Si la pierre gémit de ce récit, ne t'étonne pas ;
les gens de cœur disent bien l'histoire du cœur.

Bois du vin, car cent péchés cachés aux étrangers
valent mieux qu'une dévotion faite d'apparence et d'hypocrisie.

La chemise d'où me vient le parfum de Joseph,
je crains que ses frères jaloux ne la déchirent.

Passe par la rue de la taverne, afin que l'assemblée des présents
consacre ses heures à prier pour toi.

Appelle-moi à toi en secret des envieux, car les bienfaiteurs
font le bien caché pour l'agrément de Dieu.

Hafez, l'union durable ne s'obtient pas ;
les rois prêtent peu d'attention à l'état du mendiant.