Ghasel 198: Ich sprach: «Wann machen dein Mund und deine Lippe mich glücklich?»

گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟
گفتا به چشم هر چه تو گویی چنان کنند

گفتم خراج مصر طلب می‌کند لبت
گفتا در این معامله کمتر زیان کنند

گفتم به نقطهٔ دهنت خود که برد راه؟
گفت این حکایتیست که با نکته‌دان کنند

گفتم صنم‌پرست مشو با صمد نشین
گفتا به کوی عشق هم این و هم آن کنند

گفتم هوای میکده غم می‌برد ز دل
گفتا خوش آن کسان که دلی شادمان کنند

گفتم شراب و خرقه نه آیین مذهب است
گفت این عمل به مذهب پیر مغان کنند

گفتم ز لعل نوش‌لبان پیر را چه سود؟
گفتا به بوسهٔ شکرینش جوان کنند

گفتم که خواجه کی به سر حجله می‌رود؟
گفت آن زمان که مشتری و مه قران کنند

گفتم دعای دولت او ورد حافظ است
گفت این دعا ملایک هفت آسمان کنند

Ich sprach: «Wann machen dein Mund und deine Lippe mich glücklich?»
Er sprach: «Gern; was immer du sagst, so tun sie.»

Ich sprach: «Deine Lippe fordert den Tribut Ägyptens.»
Er sprach: «Bei diesem Handel verliert man wenig.»

Ich sprach: «Wer fand je den Weg zum Punkt deines Mundes?»
Er sprach: «Das ist eine Geschichte, die man nur dem Feinsinnigen erzählt.»

Ich sprach: «Bete keine Götzen an; setz dich zum Ewigen.»
Er sprach: «In der Gasse der Liebe tut man dieses und jenes.»

Ich sprach: «Die Luft der Schenke nimmt den Kummer vom Herzen.»
Er sprach: «Glücklich, wer ein Herz froh macht.»

Ich sprach: «Wein und Kutte sind nicht Brauch des Glaubens.»
Er sprach: «So verfährt man nach der Lehre des Meisters der Magier.»

Ich sprach: «Was nützt dem Alten der Rubin der Süßlippigen?»
Er sprach: «Mit einem Zuckerkuss macht man ihn jung.»

Ich sprach: «Wann geht der Herr ins Brautgemach?»
Er sprach: «Zu der Zeit, da Jupiter und Mond in Konjunktion stehen.»

Ich sprach: «Das Gebet für sein Glück ist die tägliche Litanei des Hafis.»
Er sprach: «Dieses Gebet sprechen die Engel der sieben Himmel.»