Ghazal 1: Ô échanson, fais circuler la coupe et tends-la

الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

به بوی نافه‌ای کآخر صبا زان طره بگشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها

مرا در منزل جانان چه امن عیش، چون هر دم
جرس فریاد می‌دارد که بربندید محمل‌ها

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبک‌باران ساحل‌ها؟

همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفل‌ها؟

حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

Ô échanson, fais circuler la coupe et tends-la,
car l'amour parut d'abord facile, puis vinrent les difficultés.

Pour le parfum de musc que la brise détachera enfin de cette chevelure,
que de sang la boucle de ses tresses sombres a versé dans les cœurs !

Quelle sûreté, quelle joie pour moi à l'étape de l'aimée, quand à chaque instant
la cloche de la caravane crie : chargez vos litières !

Teins de vin le tapis de prière si le vieux mage te le dit,
car le voyageur n'ignore ni la route ni l'usage des étapes.

Nuit noire, crainte des vagues, tourbillon si terrible :
que savent de notre état ceux qui vont légers sur le rivage ?

Toute mon œuvre, par caprice, a fini dans le mauvais renom ;
comment resterait caché le secret dont on fait des assemblées ?

Si tu désires sa présence, Hafez, ne t'absente pas de lui ;
quand tu rencontres celle que tu aimes, laisse le monde et oublie-le.