Ghazal 201: Le vin sans mélange et le bel échanson sont deux pièges du chemin

شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند

جفا نه پیشهٔ درویشیست و راهروی
بیار باده که این سالکان نه مرد رهند

مبین حقیر، گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی کمر و خسروان بی کلهند

به هوش باش که هنگام باد استغنا
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

مکن که کوکبهٔ دلبری شکسته شود
چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند

غلام همت دردی کشان یک رنگم
نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلند است همتی حافظ
که عاشقان، ره بی‌همتان به خود ندهند

Le vin sans mélange et le bel échanson sont deux pièges du chemin,
au lasso desquels les plus avisés du monde n'échappent pas.

Bien que je sois amoureux, libertin, ivre et de registre noirci,
mille grâces : les amis de la ville sont sans péché !

La cruauté n'est pas le métier du derviche ni du cheminant ;
apporte du vin, car ces voyageurs ne sont pas hommes de la Voie.

Ne regarde pas avec mépris les mendiants de l'amour, car ces gens
sont des rois sans ceinture et des souverains sans couronne.

Prends garde, car lorsque souffle le vent de la suffisance divine,
mille moissons de dévotion ne valent pas un demi-grain d'orge.

Ne fais pas que le cortège de la beauté soit brisé
quand les esclaves s'enfuient et que les serviteurs s'échappent.

Je suis l'esclave de la noble ardeur des buveurs de lie d'une seule couleur,
non de ceux dont l'habit est bleu et le cœur noir.

Ne mets le pied dans la taverne qu'à condition de courtoisie,
car ceux qui cheminent à sa porte sont les intimes du Roi.

La cour de l'amour est haute ; un peu d'ardeur, Hafez,
car les amants n'admettent pas auprès d'eux ceux qui en manquent.