Ghazal 211: Hier soir il venait, le visage enflammé

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوهٔ شهرآشوبی
جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست
و آتش چهره بدین کار برافروخته بود

گر‌چه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین‌ دل
در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود

دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت
الله الله، که تلف کرد و که اندوخته بود؟

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب‌شناسی ز که آموخته بود؟

Hier soir il venait, le visage enflammé ;
où donc avait-il encore brûlé un cœur affligé ?

La coutume de tuer les amants et la manière de troubler la ville
étaient un vêtement cousu à sa taille.

Il tenait l'âme des amants pour la rue sauvage de son propre visage,
et c'est pour cela qu'il avait allumé le feu de sa joue.

Bien qu'il dît « je te tuerai misérablement », je voyais
qu'il avait en secret un regard pour moi, au cœur brûlé.

L'impiété de sa chevelure coupait la route à la foi, et ce cœur de pierre
avait allumé à son visage une torche pour lui éclairer le chemin.

Le cœur a amassé beaucoup de sang, mais l'œil l'a répandu ;
mon Dieu, mon Dieu, qui a dissipé et qui avait amassé ?

Ne vends pas l'ami pour le monde, car il n'a guère gagné,
celui qui avait vendu Joseph pour de l'or de mauvais aloi.

Il a dit, et bien dit : « Va brûler ton froc, Hafez. »
Seigneur, de qui avait-il appris cet art de reconnaître la fausse monnaie ?