Ghasel 216: Jener Freund, durch den unser Haus die Wohnung einer Fee war

آن یار کز او خانهٔ ما جای پری بود
سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود

دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد
تا بود فلک، شیوهٔ او پرده‌دری بود

منظور خردمند من آن ماه که او را
با حسن ادب شیوهٔ صاحب‌نظری بود

از چنگ منش اختر بدمهر به در برد
آری چه کنم؟ دولت دور قمری بود

عذری بنه ای دل، که تو درویشی و او را
در مملکت حسن سر تاجوری بود

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت
باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین
افسوس که آن گنج روان رهگذری بود

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گل را
با باد صبا وقت سحر جلوه‌گری بود

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از یمن دعای شب و ورد سحری بود

Jener Freund, durch den unser Haus die Wohnung einer Fee war,
war von Kopf bis Fuß wie eine Fee frei von Makel.

Das Herz sprach: «Ich lasse mich in dieser Stadt nieder, in der Hoffnung auf ihn.»
Das arme wusste nicht, dass sein Freund ein Reisender war.

Nicht nur vom Geheimnis meines Herzens fiel der Schleier;
solange es den Himmel gibt, ist es seine Art, Schleier zu zerreißen.

Den mein Verstand im Blick hatte, das war jener Mond, der
neben feinen Umgangsformen die Art der Schauenden besaß.

Ein liebloser Stern riss ihn mir aus der Hand;
ja, was kann ich tun? Es war das Glück des Mondumlaufs.

Finde eine Entschuldigung, o Herz, denn du bist ein Derwisch, und er
hatte im Reich der Schönheit ein Haupt für die Krone.

Die guten Stunden waren jene, die mit dem Freund vergingen;
alles Übrige war Fruchtlosigkeit und Ahnungslosigkeit.

Schön waren Wasserrand und Rose, Grün und Heckenrose;
ach, dass jener wandelnde Schatz nur ein Vorübergehender war.

Stirb vor dieser Eifersucht, o Nachtigall, dass die Rose
sich zur Morgenstunde dem Ostwind zeigte.

Jeder Schatz des Glücks, den Gott dem Hafis gab,
kam vom Segen des Nachtgebets und der Litanei der Frühe.