Ghazal 230: Si mon cœur m'entraîne vers le vin musqué, c'est justice

اگر به بادهٔ مشکین دلم کشد، شاید
که بوی خیر ز زهد ریا نمی‌آید

جهانیان همه گر منع من کنند از عشق
من آن کنم که خداوندگار فرماید

طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم
گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

مقیم حلقهٔ ذکر است دل بدان امید
که حلقه‌ای ز سر زلف یار بگشاید

تو را که حسن خداداده هست و حجلهٔ بخت
چه حاجت است که مشاطه‌ات بیاراید

چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی‌غش
کنون به جز دل خوش هیچ در نمی‌باید

جمیله‌ایست عروس جهان، ولی هش دار
که این مخدره در عقد کس نمی‌آید

به لابه گفتمش ای ماهرخ چه باشد اگر
به یک شکر ز تو دلخسته‌ای بیاساید

به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند
که بوسهٔ تو رخ ماه را بیالاید

Si mon cœur m'entraîne vers le vin musqué, c'est justice,
car aucun parfum de bien ne vient de l'ascèse hypocrite.

Si tous les gens du monde m'interdisent l'amour,
je ferai ce que le Seigneur ordonne.

Ne perds pas l'espoir du don de la grâce, car le Généreux
pardonne le péché et fait miséricorde aux amants.

Le cœur demeure dans le cercle du souvenir dans l'espoir
de défaire un anneau du bout de la boucle de l'ami.

Toi qui as la beauté donnée par Dieu et la chambre nuptiale de la fortune,
qu'as-tu besoin qu'une coiffeuse te pare ?

La prairie est belle, l'air est charmant, le vin sans mélange ;
à présent il ne faut rien d'autre qu'un cœur content.

La mariée du monde est une beauté, mais prends garde,
car cette dame recluse n'entre dans le contrat de personne.

Suppliant, je lui dis : « Ô visage de lune, que serait-ce si
par une douceur de toi un cœur blessé trouvait le repos ? »

En riant il dit : « Hafez, pour l'amour de Dieu, n'approuve pas
que ton baiser souille le visage de la lune. »