Ghasel 231: Ich sprach: «Ich trage Kummer um dich.» Er sprach: «Dein Kummer geht zu Ende.»

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوب‌رویان این کار کمتر آید

گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شب‌رو است او از راه دیگر آید

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید

گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد؟
گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید

گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد؟
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

Ich sprach: «Ich trage Kummer um dich.» Er sprach: «Dein Kummer geht zu Ende.»
Ich sprach: «Sei mein Mond.» Er sprach: «Wenn er aufgeht.»

Ich sprach: «Lerne von den Liebenden den Brauch der Treue.»
Er sprach: «Von den Schöngesichtigen kommt das selten.»

Ich sprach: «Ich versperre deinem Bild den Weg meines Blicks.»
Er sprach: «Es wandert bei Nacht; es kommt auf einem anderen Weg.»

Ich sprach: «Der Duft deiner Locke hat mich in der Welt irregeführt.»
Er sprach: «Wenn du es wüsstest: Eben er wird auch dein Führer.»

Ich sprach: «Wohl der Luft, die sich mit dem Morgenwind erhebt.»
Er sprach: «Frisch ist der Hauch, der aus der Gasse des Geliebten kommt.»

Ich sprach: «Die Süße deines Rubins hat uns vor Verlangen getötet.»
Er sprach: «Diene, denn er sorgt für seine Diener.»

Ich sprach: «Wann denkt dein barmherziges Herz an Frieden?»
Er sprach: «Sag es niemandem, bis die Zeit dafür gekommen ist.»

Ich sprach: «Sahst du, wie die Zeit der Freude zu Ende ging?»
Er sprach: «Still, Hafis, denn auch dieser Kummer geht zu Ende.»