Ghazal 247: Vent d'est, ne refuse pas de passer par la demeure de l'aimé

صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار
وز او به عاشق بی‌دل خبر دریغ مدار

به شکر آن که شکفتی به کام بخت ای گل
نسیم وصل ز مرغ سحر دریغ مدار

حریف عشق تو بودم چو ماه نو بودی
کنون که ماه تمامی نظر دریغ مدار

جهان و هر چه در او هست سهل و مختصر است
ز اهل معرفت این مختصر دریغ مدار

کنون که چشمهٔ قند است لعل نوشین‌ات
سخن بگوی و ز طوطی، شکر دریغ مدار

مکارم تو به آفاق می‌برد شاعر
از او وظیفه و زاد سفر دریغ مدار

چو ذکر خیر طلب می‌کنی سخن این است
که در بهای سخن سیم و زر دریغ مدار

غبار غم برود، حال خوش شود حافظ
تو آب دیده از این ره‌گذر دریغ مدار

Vent d'est, ne refuse pas de passer par la demeure de l'aimé,
et ne refuse pas à l'amant sans cœur des nouvelles de lui.

En remerciement d'avoir fleuri selon le vœu de la fortune, ô rose,
ne refuse pas à l'oiseau de l'aube la brise de l'union.

J'étais le compagnon de ton amour quand tu étais lune nouvelle ;
maintenant que tu es pleine lune, ne me refuse pas un regard.

Le monde et tout ce qu'il contient est peu de chose ;
ne refuse pas ce peu aux gens de connaissance.

Maintenant que ton rubis de miel est une source de sucre,
parle, et ne refuse pas le sucre au perroquet.

Le poète porte tes nobles qualités aux horizons ;
ne lui refuse pas sa pension ni ses provisions de voyage.

Puisque tu veux qu'on se souvienne de toi en bien, voici le mot :
ne refuse ni argent ni or pour prix de la parole.

La poussière du chagrin s'en ira, tout ira bien, Hafez ;
ne refuse pas l'eau de tes yeux sur ce chemin.