Ghazal 24: Ne demande ni obéissance, ni serment, ni vertu à l'ivrogne que je suis

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
که به پیمانه‌کشی شهره شدم روز الست

من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشق
چار تکبیر زدم یکسره بر هرچه که هست

می بده تا دهمت آگهی از سر قضا
که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست

کمر کوه کم است از کمر مور اینجا
ناامید از در رحمت مشو ای باده‌پرست

بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرساد
زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست

جان فدای دهنش باد که در باغ نظر
چمن آرای جهان، خوشتر از این غنچه نبست

حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد
یعنی از وصل تواش نیست بجز باد به دست

Ne demande ni obéissance, ni serment, ni vertu à l'ivrogne que je suis,
car je fus fameux pour vider la coupe au jour du premier pacte.

À l'instant où je fis mes ablutions à la source de l'amour,
je récitai d'un trait la prière des morts sur tout ce qui existe.

Donne du vin, que je t'apprenne le secret du destin :
de quel visage je me suis épris et de quel parfum je suis ivre.

La taille de la montagne est ici moindre que la taille de la fourmi ;
ne désespère pas de la porte de la miséricorde, ô adorateur du vin.

Hormis ce narcisse enivré, que le mauvais œil l'épargne,
nul ne s'est assis heureux sous cette voûte de turquoise.

Que ma vie soit la rançon de sa bouche, car au jardin du regard
le jardinier du monde n'a pas noué de plus beau bouton.

Par la fortune de ton amour, Hafez est devenu un Salomon :
c'est-à-dire que de ton union il n'a dans la main que du vent.