Ghazal 250: Mostra il volto e togli dalla mia memoria la mia stessa esistenza

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا
گو «بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر»

زلف چون عنبر خامش که ببوید؟ هیهات
ای دل خام‌طمع! این سخن از یاد ببر

سینه گو «شعلهٔ آتشکدهٔ فارس بکش»
دیده گو «آب رخ دجلهٔ بغداد ببر»

دولت پیر مغان باد که باقی سهل است
دیگری گو «برو و نام من از یاد ببر»

سعی‌نابرده در این راه به جایی نرسی
مزد اگر می‌طلبی، طاعت استاد ببر

روز مرگم نفسی وعدهٔ دیدار بده
وآن گهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

دوش می‌گفت «به مژگان درازت بکشم»
یا رب از خاطرش اندیشهٔ بیداد ببر

حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار
برو از درگهش این ناله و فریاد ببر

Mostra il volto e togli dalla mia memoria la mia stessa esistenza;
di' al vento di portarsi via tutto il raccolto dei bruciati.

Poiché abbiamo dato cuore e occhio alla tempesta della sventura,
di': «Vieni, piena del dolore, e porta via la casa dalle fondamenta.»

La sua chioma come ambra grezza, chi la odorerà? Giammai!
O cuore dai desideri acerbi, togliti questo discorso dalla mente.

Di' al petto: «Spegni la fiamma del tempio del fuoco del Fars.»
Di' all'occhio: «Togli lo splendore al Tigri di Baghdad.»

Duri la fortuna del vecchio mago, ché il resto è facile;
di' a chiunque altro: «Va', e togli il mio nome dalla memoria.»

Senza sforzo non arriverai in nessun luogo su questa strada;
se vuoi il salario, obbedisci al maestro.

Nel giorno della mia morte dammi per un respiro la promessa di vederti,
e poi portami fino alla tomba libero e senza pensieri.

Ieri notte diceva: «Ti ucciderò con le mie lunghe ciglia.»
Signore, togli dalla sua mente il pensiero dell'ingiustizia.

Hafez, pensa alla delicatezza dell'animo dell'amico;
va', e porta via dalla sua porta questi lamenti e queste grida.