Ghazal 254: De nouveau, de la branche du cyprès élancé, le rossignol patient

دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور
گلبانگ زد که چشم بد از روی گل به دور

ای گل به شکر آن که تویی پادشاه حسن
با بلبلان بی‌دل شیدا مکن غرور

از دست غیبت تو شکایت نمی‌کنم
تا نیست غیبتی نبود لذت حضور

گر دیگران به عیش و طرب خرمند و شاد
ما را غم نگار بود مایهٔ سرور

زاهد اگر به حور و قصور است امیدوار
ما را شرابخانه قصور است و یار حور

می خور به بانگ چنگ و مخور غصه ور کسی
گوید تو را که باده مخور گو هوالغفور

حافظ شکایت از غم هجران چه می‌کنی؟
در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور

De nouveau, de la branche du cyprès élancé, le rossignol patient
a lancé son chant : « Que le mauvais œil soit loin du visage de la rose ! »

Ô rose, en remerciement d'être la souveraine de la beauté,
ne sois pas orgueilleuse envers les rossignols éperdus et fous d'amour.

Je ne me plains pas de ton absence ;
tant qu'il n'y a pas d'absence, il n'y a pas de délice de la présence.

Si les autres sont heureux et gais dans le plaisir et la joie,
pour nous le chagrin de l'aimé est source d'allégresse.

Si l'ascète espère les houris et les palais,
pour nous la taverne est le palais et l'ami la houri.

Bois du vin au son de la harpe et ne te chagrine pas, et si quelqu'un
te dit « ne bois pas de vin », réponds : « Il est Celui qui pardonne. »

Hafez, pourquoi te plains-tu du chagrin de la séparation ?
Dans la séparation est l'union, et dans les ténèbres est la lumière.