Ghasel 258: Tausend Dank, dass ich dich nach meinem Wunsch wiedersah

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز

روندگان طریقت ره بلا سپرند
رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

غم حبیب نهان به ز گفت و گوی رقیب
که نیست سینهٔ ارباب کینه‌، محرم راز

اگر چه حسن تو از عشق غیر مستغنی‌ست
من آن نیم که از این عشق‌بازی آیم باز

چه گویمت که ز سوز درون چه می‌بینم
ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز

چه فتنه بود که مشاطهٔ قضا انگیخت
که کرد نرگس مستش سیه به سرمهٔ ناز

بدین سپاس که مجلس منور است به دوست
گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز

غرض کرشمهٔ حسن است ور نه حاجت نیست
جمال دولت محمود را به زلف ایاز

غزل سرایی ناهید صرفه‌ای نبرد
در آن مقام که حافظ برآورد آواز

Tausend Dank, dass ich dich nach meinem Wunsch wiedersah,
in Aufrichtigkeit und Lauterkeit mit meinem Herzen im Einklang.

Die Wanderer des Pfades gehen den Weg der Heimsuchung;
was kümmern den Gefährten der Liebe Abstieg und Anstieg?

Den Kummer um den Geliebten zu verbergen ist besser als das Gerede mit dem Rivalen,
denn die Brust der Grollenden ist kein Vertrauter der Geheimnisse.

Obwohl deine Schönheit der Liebe anderer nicht bedarf,
bin ich nicht der, der von diesem Liebesspiel ablässt.

Was soll ich dir sagen, was ich vom Brennen im Innern sehe?
Frag die Tränen nach der Geschichte, denn ich bin kein Zuträger.

Welchen Aufruhr hat die Schmückerin des Schicksals angezettelt,
als sie seine trunkene Narzisse mit der Schminke der Koketterie schwärzte?

Zum Dank dafür, dass die Runde vom Freund erleuchtet ist,
brenne und füge dich, wenn dich wie die Kerze eine Härte trifft.

Es geht um das Spiel der Schönheit; sonst bedarf
die Schönheit von Mahmuds Glück nicht der Locke des Ayaz.

Dem Ghaselengesang der Venus bringt es keinen Gewinn
an dem Ort, an dem Hafis seine Stimme erhebt.