Ghazal 263: Viens, et lance notre barque sur le fleuve du vin

بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز

مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی!
که گفته‌اند «نکویی کن و در آب انداز»

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا
مرا دگر ز کرم با ره صواب انداز

بیار زآن می گلرنگ مشک‌بو جامی
شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگر چه مست و خرابم، تو نیز لطفی کن
نظر بر این دل سرگشتهٔ خراب انداز

به نیم‌شب اگرت آفتاب می‌باید
ز روی دختر گل‌چهر رز، نقاب انداز

مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند
مرا به میکده بر، در خم شراب انداز

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید دلت
به سوی دیو محن، ناوک شهاب انداز

Viens, et lance notre barque sur le fleuve du vin ;
jette clameur et tumulte dans l'âme des vieux et des jeunes.

Jette-moi dans la barque du vin, ô échanson,
car on a dit : « Fais le bien et jette-le à l'eau. »

Par erreur je suis revenu de la rue de la taverne ;
par bonté, remets-moi sur le droit chemin.

Apporte une coupe de ce vin couleur de rose au parfum de musc ;
jette l'étincelle de la jalousie et de l'envie au cœur de l'eau de rose.

Bien que je sois ivre et ruiné, fais-moi toi aussi une grâce :
jette un regard sur ce cœur égaré et ruiné.

Si, à minuit, il te faut le soleil,
ôte le voile du visage de la fille de la vigne aux joues de rose.

Ne laisse pas qu'on me confie à la terre au jour de ma mort ;
porte-moi à la taverne et jette-moi dans la jarre de vin.

Quand, comme Hafez, ton cœur n'en peut plus de la tyrannie du ciel,
lance le trait d'une étoile filante contre le démon des épreuves.