Ghazal 265: Mon désir, né de l'envie de ta lèvre, n'est pas encore exaucé

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
بر امید جام لعلت دردی‌آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو
تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعه‌ای زان آب آتش‌گون که من
در میان پختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن
می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب
می‌رود چون سایه هر دم، بر در و بامم هنوز

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو
اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز

در ازل داده‌ست ما را ساقی لعل لبت
جرعهٔ جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان
جان به غم‌هایش سپردم، نیست آرامم هنوز

در قلم آورد حافظ قصهٔ لعل لبش
آب حیوان می‌رود هر دم ز اقلامم هنوز

Mon désir, né de l'envie de ta lèvre, n'est pas encore exaucé ;
dans l'espoir de la coupe de ton rubis, je bois encore la lie.

Dès le premier jour, ma foi s'en est allée pour tes deux boucles ;
reste à voir quelle sera ma fin dans cette passion.

Échanson, une gorgée de cette eau couleur de feu, car moi,
parmi ceux que son amour a mûris, je suis encore cru.

Par erreur, un soir, j'ai appelé ta chevelure musc de Khotan ;
chaque poil de mon corps me frappe encore, à chaque instant, d'une lame.

Depuis que le soleil a vu dans ma retraite le rayon de ton visage,
il vient encore à chaque instant, comme une ombre, à ma porte et sur mon toit.

Un jour mon nom est passé par mégarde sur la lèvre de l'aimé ;
aux gens de cœur, le parfum de l'âme vient encore de mon nom.

Dans la prééternité, l'échanson de ta lèvre de rubis nous a donné
la gorgée d'une coupe dont je suis encore étourdi.

Ô toi qui disais : « Donne ta vie pour que ton âme ait le repos »,
j'ai livré ma vie à ses chagrins, et je n'ai pas encore de repos.

Hafez a mis en écrit l'histoire de sa lèvre de rubis ;
l'eau de la vie coule encore, à chaque instant, de mes calames.