Ghazal 267: Vent d'est, si tu passes sur la rive du fleuve Araxe

ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
بوسه زن بر خاک آن وادی و مشکین کن نفس

منزل سلمی که بادش هر دم از ما صد سلام
پر صدای ساربانان بینی و بانگ جرس

محمل جانان ببوس، آن‌گه به زاری عرضه دار
کز فراقت سوختم ای مهربان فریاد رس

من که قول ناصحان را خواندمی قول رباب
گوش‌مالی دیدم از هجران که اینم پند بس

عشرت شب‌گیر کن، می نوش کاندر راه عشق
شب‌روان را آشنایی‌هاست با میر عسس

عشق‌بازی کار بازی نیست ای دل! سر بباز
زان که گوی عشق نتوان زد به چوگان هوس

دل به رغبت می‌سپارد جان به چشم مست یار
گر چه هشیاران ندادند اختیار خود به کس

طوطیان در شکرستان کامرانی می‌کنند
و از تحسر دست بر سر می‌زند مسکین مگس

نام حافظ گر برآید بر زبان کلک دوست
از جناب حضرت شاهم بس است این ملتمس

Vent d'est, si tu passes sur la rive du fleuve Araxe,
baise la terre de cette vallée et parfume ton souffle de musc.

La demeure de Salma, à qui vont de nous cent saluts à chaque instant,
tu la verras pleine de la voix des chameliers et du son de la cloche.

Baise la litière de l'aimée, puis présente en gémissant :
« Je brûle de ton absence, ô toi qui es bonne, viens à mon secours. »

Moi qui appelais la parole des conseillers un air de rebec,
la séparation m'a tiré l'oreille, et cette leçon me suffit.

Fais la fête jusqu'à l'aube, bois du vin, car sur le chemin de l'amour
ceux qui marchent la nuit sont en bons termes avec le chef du guet.

Le jeu de l'amour n'est pas un jeu, ô cœur ; mets ta tête en jeu,
car on ne frappe pas la balle de l'amour avec le maillet du caprice.

Le cœur livre de bon gré l'âme à l'œil ivre de l'ami,
bien que les sobres n'aient remis leur libre choix à personne.

Les perroquets jouissent de leur bonheur au pays du sucre,
et de regret la pauvre mouche se frappe la tête.

Si le nom de Hafez vient sur la langue du calame de l'ami,
de la cour de Sa Majesté le roi, cette requête me suffit.