Ghasel 269: O Herz, dein wohlmeinendes Glück genügt dir als Reisegefährte

دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
نسیم روضهٔ شیراز، پیک راهت بس

دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش
که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

وگر کمین بگشاید غمی ز گوشهٔ دل
حریم درگه پیر مغان، پناهت بس

به صدر مصطبه بنشین و ساغر می‌ نوش
که این قدر ز جهان، کسب مال و جاهت بس

زیادتی مطلب، کار بر خود آسان کن
صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس

هوای مسکن مألوف و عهد یار قدیم
ز رهروان سفرکرده، عذرخواهت بس

به منت دگران خو مکن که در دو جهان
رضای ایزد و انعام پادشاهت بس

به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ
دعای نیم‌شب و درس صبحگاهت بس

O Herz, dein wohlmeinendes Glück genügt dir als Reisegefährte;
der Hauch aus dem Garten von Schiras genügt dir als Bote auf dem Weg.

Reise nicht mehr fort von der Wohnstatt des Geliebten, Derwisch,
denn die Reise des Geistes und der Winkel des Klosters genügen dir.

Und wenn ein Kummer aus einem Winkel des Herzens hervorbricht,
genügt dir der Schutzbezirk am Hof des Meisters der Magier als Zuflucht.

Setz dich auf den Ehrenplatz der Schenke und trink den Becher Wein,
denn so viel Erwerb von Gut und Rang aus der Welt genügt dir.

Verlange kein Mehr; mach es dir leicht.
Eine Flasche Rubinwein und eine Schöne wie der Mond genügen dir.

Der Himmel gibt den Unwissenden die Zügel des Verlangens;
du bist ein Mensch von Verdienst und Wissen: Diese Sünde genügt dir.

Die Sehnsucht nach der vertrauten Heimat und der Bund mit dem alten Freund
genügen dir als Entschuldigung vor denen, die gereist sind.

Gewöhne dich nicht daran, anderen verpflichtet zu sein, denn in beiden Welten
genügen dir Gottes Wohlgefallen und die Gunst deines Königs.

Du brauchst keine andere Litanei, o Hafis;
das Gebet um Mitternacht und die Lektion am Morgen genügen dir.