Ghasel 271: Ich habe über seine schwarze Locke solche Klagen: Frag nicht.

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد
که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست
زحمتی می‌کشم از مردم نادان که مپرس

زاهد از ما به سلامت بگذر ک‌این می لعل
دل و دین می‌برد از دست بدان سان که مپرس

گفت‌وگوهاست در این راه که جان بگدازد
هر کسی عربده‌ای این که مبین آن که مپرس

پارسایی و سلامت هوسم بود، ولی
شیوه‌ای می‌کند آن نرگس فتان که مپرس

گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم
گفت آن می‌کشم اندر خم چوگان که مپرس

گفتمش زلف به خون که شکستی؟ گفتا
حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس

Ich habe über seine schwarze Locke solche Klagen: Frag nicht.
Ich bin durch sie so ohne Halt und Ordnung geworden: Frag nicht.

Niemand gebe in der Hoffnung auf Treue Herz und Glauben auf,
denn ich bereue diese Tat so sehr: Frag nicht.

Für einen einzigen Schluck, der niemandem schadet,
erleide ich von unwissenden Leuten solche Plage: Frag nicht.

Asket, geh in Frieden an uns vorüber, denn dieser Rubinwein
raubt Herz und Glauben auf eine solche Weise: Frag nicht.

Auf diesem Weg gibt es Wortwechsel, die die Seele schmelzen;
jeder hat einen Streit: «Sieh dies nicht an», «Frag nach jenem nicht».

Mein Wunsch war Frömmigkeit und ein sicheres Leben, doch
jene betörende Narzisse hat eine solche Art: Frag nicht.

Ich sagte, ich wolle den Ball des Himmels nach dem Stand der Dinge fragen;
er sprach: «Was ich in der Krümmung des Schlägers erdulde: Frag nicht.»

Ich sprach zu ihm: «In wessen Blut hast du deine Locke gekräuselt?» Er sprach:
«Hafis, diese Geschichte ist lang; beim Koran, frag nicht.»