Ghazal 271: J'ai contre sa chevelure noire des griefs tels : ne demande pas.

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد
که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست
زحمتی می‌کشم از مردم نادان که مپرس

زاهد از ما به سلامت بگذر ک‌این می لعل
دل و دین می‌برد از دست بدان سان که مپرس

گفت‌وگوهاست در این راه که جان بگدازد
هر کسی عربده‌ای این که مبین آن که مپرس

پارسایی و سلامت هوسم بود، ولی
شیوه‌ای می‌کند آن نرگس فتان که مپرس

گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم
گفت آن می‌کشم اندر خم چوگان که مپرس

گفتمش زلف به خون که شکستی؟ گفتا
حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس

J'ai contre sa chevelure noire des griefs tels : ne demande pas.
Par elle je suis devenu si dépourvu de tout : ne demande pas.

Que nul ne renonce à son cœur et à sa foi dans l'espoir de la fidélité,
car je me repens tant de l'avoir fait : ne demande pas.

Pour une seule gorgée qui ne fait de tort à personne,
je subis des gens ignorants un tel tracas : ne demande pas.

Ascète, passe ton chemin en paix, car ce vin vermeil
enlève le cœur et la foi de telle manière : ne demande pas.

Il y a sur ce chemin des débats à faire fondre l'âme ;
chacun cherche querelle : « Ne regarde pas ceci », « Ne demande pas cela ».

Je désirais la piété et la tranquillité, mais
ce narcisse séducteur a de telles façons : ne demande pas.

J'ai dit que j'interrogerais la balle du ciel sur l'état des choses ;
elle dit : « Ce que j'endure dans la courbe du maillet : ne demande pas. »

Je lui dis : « Du sang de qui as-tu bouclé ta chevelure ? » Il dit :
« Hafez, cette histoire est longue ; par le Coran, ne demande pas. »