Ghasel 274: Nimm zur Zeit der Tulpe den Becher und sei ohne Heuchelei

به دور لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
به بوی گل، نفسی همدم صبا می‌باش

نگویمت که همه ساله می پرستی کن
سه ماه می خور و نه ماه پارسا می‌باش

چو پیر سالک عشقت به می حواله کند
بنوش و منتظر رحمت خدا می‌باش

گرت هواست که چون جم به سر غیب رسی
بیا و همدم جام جهان‌نما می‌باش

چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کار جهان
تو همچو باد بهاری گره‌گشا می‌باش

وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی
به هرزه طالب سیمرغ و کیمیا می‌باش

مرید طاعت بیگانگان مشو حافظ
ولی معاشر رندان پارسا می‌باش

Nimm zur Zeit der Tulpe den Becher und sei ohne Heuchelei;
sei im Duft der Rose einen Atemzug lang Gefährte des Ostwinds.

Ich sage dir nicht, du sollst das ganze Jahr den Wein anbeten;
trink drei Monate und sei neun Monate fromm.

Wenn der wandernde Meister der Liebe dich an den Wein verweist,
so trink und warte auf Gottes Erbarmen.

Wenn du wie Dschamschid zum Geheimnis des Verborgenen gelangen willst,
so komm und sei Gefährte des weltzeigenden Bechers.

Sind die Dinge der Welt auch verschlossen wie die Knospe,
so sei du wie der Frühlingswind ein Löser der Knoten.

Suche bei niemandem Treue; und wenn du nicht hören willst,
so suche weiter vergeblich nach Simurgh und Elixier.

Werde kein Jünger der Andacht von Fremden, Hafis,
sondern sei Gefährte der wahrhaft frommen Rends.