Ghasel 27: Meine Geliebte kam in den Tempel der Magier, einen Becher in der Hand

در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست
مست از می و میخواران از نرگس مستش مست

در نعل سمند او شکل مه نو پیدا
وز قد بلند او بالای صنوبر، پست

آخر به چه گویم هست از خود خبرم، چون نیست
وز بهر چه گویم نیست با وی نظرم، چون هست

شمع دل دمسازم، بنشست چو او برخاست
و افغان ز نظربازان، برخاست چو او بنشست

گر غالیه خوش بو شد، در گیسوی او پیچید
ور وسمه کمانکش گشت، در ابروی او پیوست

بازآی که بازآید عمر شدهٔ حافظ
هرچند که ناید باز، تیری که بشد از شست

Meine Geliebte kam in den Tempel der Magier, einen Becher in der Hand,
trunken vom Wein, und die Trinker trunken von ihrem trunkenen Narzissenauge.

Im Hufeisen ihres Rosses zeigte sich die Gestalt des Neumonds,
und neben ihrem hohen Wuchs war die Höhe der Pinie niedrig.

Wie soll ich sagen, ich wüsste von mir, da ich nichts weiß?
Und warum sagen, ich hätte kein Auge für sie, da ich es habe?

Die Kerze im Herzen der Gefährten erlosch, als sie aufstand,
und ein Schrei erhob sich bei den Schauenden, als sie sich setzte.

Wurde der Moschus duftend, so wand er sich in ihr Haar;
wurde der Waid zum Bogenschützen, so verband er sich mit ihrer Braue.

Komm zurück, damit das verlorene Leben des Hafis zurückkehrt,
auch wenn der Pfeil nicht wiederkehrt, der den Daumen verließ.