Ghasel 26: Das Haar zerzaust, erhitzt, mit lachender Lippe und trunken

زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست
پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان
نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست

سر فرا گوش من آورد به آواز حزین
گفت: ای عاشق دیرینهٔ من، خوابت هست؟

عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند
کافر عشق بود گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر
که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم
اگر از خمر بهشت است وگر بادهٔ مست

خندهٔ جام می و زلف گره‌گیر نگار
ای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست

Das Haar zerzaust, erhitzt, mit lachender Lippe und trunken,
das Hemd zerrissen, Ghaselen singend, die Flasche in der Hand,

ihr Narzissenauge streitlustig, ihre Lippe voller Spott,
kam sie gestern um Mitternacht an mein Lager und setzte sich.

Sie neigte den Kopf an mein Ohr und sprach mit trauriger Stimme:
O mein alter Liebender, schläfst du?

Ein Liebender, dem man solchen Wein vor Tagesanbruch reicht,
ist ein Ketzer der Liebe, wenn er kein Weinverehrer wird.

Geh, Asket, und mäkle nicht an den Hefetrinkern,
denn kein anderes Geschenk gab man uns am Tag des Urbundes.

Was er in unseren Becher goss, tranken wir,
sei es Wein des Paradieses oder Wein des Rausches.

Das Lachen des Weinbechers und die geknotete Locke der Schönen:
wie manche Reue haben sie gebrochen, so wie die Reue des Hafis!