Gazal 281: Señor, esta rosa nueva y risueña que me confiaste

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه
جای دل‌های عزیز است به هم بر مزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طرهٔ عنبرشکنش

در مقامی که به یاد لب او می نوشند
سفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

Señor, esta rosa nueva y risueña que me confiaste,
te la confío a ti, del ojo envidioso del prado.

Aunque se ha alejado cien jornadas de la calle de la fidelidad,
lejos esté de su alma y de su cuerpo el daño del girar del cielo.

Si llegas a la morada de Salma, viento del este,
espero que le lleves un saludo de mi parte.

Abre con cortesía la bolsa de almizcle de aquel rizo negro;
es morada de corazones queridos: no la revuelvas.

Di: «Mi corazón tiene derecho de fidelidad sobre tu vello y tu lunar;
tenlo en honor dentro de ese bucle que huele a ámbar.»

En un lugar donde beben vino en memoria de su labio,
vil es el ebrio que aún sabe de sí mismo.

Honra y hacienda no se pueden juntar a la puerta de la taberna;
a quien bebe de esta agua, échale el equipaje al mar.

A quien teme el hastío no le es lícita la pena de amor;
nuestra cabeza y su pie, o nuestro labio y su boca.

La poesía de Hafez es toda ella el mejor verso del conocimiento;
alabado sea su aliento cautivador y la gracia de su palabra.