Ghazal 293: Au matin, quand, de la retraite du palais de la création

بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
شمع خاور فکند بر همه اطراف شعاع

برکشد آینه از جیب افق چرخ و در آن
بنماید رخ گیتی به هزاران انواع

در زوایای طربخانهٔ جمشید فلک
ارغنون ساز کند زهره به آهنگ سماع

چنگ در غلغله آید که کجا شد منکر؟
جام در قهقهه آید که کجا شد مناع؟

وضع دوران بنگر ساغر عشرت بر گیر
که به هر حالتی این است بهین اوضاع

طرهٔ شاهد دنیی همه بند است و فریب
عارفان بر سر این رشته نجویند نزاع

عمر خسرو طلب ار نفع جهان می‌خواهی
که وجودیست عطابخش کریم نفاع

مظهر لطف ازل، روشنی چشم امل
جامع علم و عمل جان جهان، شاه شجاع

Au matin, quand, de la retraite du palais de la création,
la bougie de l'orient jette ses rayons de tous côtés,

La sphère tire un miroir de la poche de l'horizon, et y
montre le visage du monde sous mille aspects.

Dans les recoins de la maison de plaisir du Jamshid du ciel,
Vénus accorde son orgue sur l'air de la danse.

La harpe entre en tumulte : « Où est passé celui qui niait ? »
La coupe éclate de rire : « Où est passé celui qui interdisait ? »

Regarde l'état du temps, et prends la coupe du plaisir,
car en toute circonstance c'est là la meilleure des conduites.

La chevelure de la belle de ce monde n'est que piège et tromperie ;
les gnostiques ne cherchent pas querelle pour ce fil.

Demande longue vie au roi, si tu veux le bien du monde,
car c'est un être qui donne, généreux et bienfaisant :

Manifestation de la grâce éternelle, lumière de l'œil de l'espoir,
réunissant savoir et action, âme du monde, Shah Shoja.