Ghasel 308: O du, dessen Gesicht wie das Paradies und dessen Rubin die Quelle Salsabil ist

ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل
سلسبیلت کرده جان و دل سبیل

سبزپوشان خطت بر گرد لب
همچو مورانند گرد سلسبیل

ناوک چشم تو در هر گوشه‌ای
همچو من افتاده دارد صد قتیل

یا رب این آتش که در جان من است
سرد کن زان سان که کردی بر خلیل

من نمی‌یابم مجال ای دوستان
گرچه دارد او جمالی بس جمیل

پای ما لنگ است و منزل بس دراز
دست ما کوتاه و خرما بر نخیل

حافظ از سرپنجهٔ عشق نگار
همچو مور افتاده شد در پای پیل

شاه عالم را بقا و عز و ناز
باد و هر چیزی که باشد زین قبیل

O du, dessen Gesicht wie das Paradies und dessen Rubin die Quelle Salsabil ist,
deine Quelle hat Seele und Herz zur freien Gabe gemacht.

Der grün gekleidete Flaum um deine Lippe
ist wie Ameisen um die Quelle des Paradieses.

Der Pfeil deines Auges hat in jedem Winkel
hundert Getötete liegen wie mich.

O Herr, dieses Feuer, das in meiner Seele ist,
mach es kühl, wie du es für deinen Freund getan hast.

Ich finde keine Gelegenheit, o Freunde,
obwohl er eine überaus schöne Schönheit besitzt.

Unser Fuß ist lahm und das Ziel sehr weit;
unsere Hand ist kurz, und die Datteln hängen an der Palme.

Hafis ist im Griff der Liebe zur Schönen
wie eine Ameise unter den Fuß des Elefanten geraten.

Dem König der Welt seien Dauer, Ehre und Wonne beschieden
und alles, was von dieser Art ist.