Ghasel 310: Willkommen, Vogel mit gesegnetem Schritt und glücklicher Botschaft!

مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام
خیر مقدم چه خبر؟ دوست کجا؟ راه کدام؟

یا رب این قافله را لطف ازل بدرقه باد
که از او خصم به دام آمد و معشوقه به کام

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست
هر چه آغاز ندارد نپذیرد انجام

گل ز حد برد تنعم نفسی رخ بنما
سرو می‌نازد و خوش نیست خدا را بخرام

زلف دلدار چو زنار همی‌فرماید
برو ای شیخ که شد بر تن ما خرقه حرام

مرغ روحم که همی‌زد ز سر سدره صفیر
عاقبت دانهٔ خال تو فکندش در دام

چشم بیمار مرا خواب نه در خور باشد
من له یقتل داء دنف کیف ینام؟

تو ترحم نکنی بر من مخلص گفتم
ذاک دعوای و ها انت و تلک الایام

حافظ ار میل به ابروی تو دارد شاید
جای در گوشهٔ محراب کنند اهل کلام

Willkommen, Vogel mit gesegnetem Schritt und glücklicher Botschaft!
Sei gegrüßt: Was gibt es Neues? Wo ist der Freund? Welches ist der Weg?

O Herr, die ewige Güte sei das Geleit dieser Karawane,
durch die der Feind in die Falle und die Geliebte uns nach Wunsch geriet.

Die Geschichte von mir und meiner Geliebten hat kein Ende;
was keinen Anfang hat, nimmt kein Ende an.

Die Rose hat es mit dem Wohlleben zu weit getrieben: Zeig einen Augenblick dein Gesicht.
Die Zypresse brüstet sich, und das ziemt sich nicht: Um Gottes willen, schreite einher.

Da die Locke der Geliebten den Gürtel der Ungläubigen befiehlt,
geh, o Scheich, denn die Kutte ist auf unserem Leib verboten geworden.

Den Vogel meiner Seele, der vom Wipfel des Himmelsbaums pfiff,
warf am Ende das Korn deines Schönheitsmals in die Falle.

Schlaf ziemt meinem kranken Auge nicht;
wie sollte schlafen, wen eine zehrende, tödliche Krankheit hat?

Du erbarmst dich meiner nicht, deines Aufrichtigen; ich sprach:
«Das ist meine Klage, und hier bist du, und so sind die Tage.»

Wenn Hafis sich deiner Braue zuneigt, ist es recht;
die Gelehrten nehmen ihren Platz im Winkel der Gebetsnische.