Ghasel 320: Gestern Nacht versperrte ich mit einer Tränenflut dem Schlaf den Weg

دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم
نقشی به یاد خط تو بر آب می‌زدم

ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد گوشهٔ محراب می‌زدم

هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجست
بازش ز طرهٔ تو به مضراب می‌زدم

روی نگار در نظرم جلوه می‌نمود
وز دور بوسه بر رخ مهتاب می‌زدم

چشمم به روی ساقی و گوشم به قول چنگ
فالی به چشم و گوش در این باب می‌زدم

نقش خیال روی تو تا وقت صبحدم
بر کارگاه دیدهٔ بی‌خواب می‌زدم

ساقی به صوت این غزلم کاسه می‌گرفت
می‌گفتم این سرود و می ناب می‌زدم

خوش بود وقت حافظ و فال مراد و کام
بر نام عمر و دولت احباب می‌زدم

Gestern Nacht versperrte ich mit einer Tränenflut dem Schlaf den Weg;
im Gedenken an deinen Flaum zeichnete ich ein Bild aufs Wasser.

Die Braue des Freundes vor Augen und die Kutte verbrannt,
trank ich einen Becher auf das Andenken an den Winkel der Gebetsnische.

Jeden Vogel des Gedankens, der vom Zweig der Rede aufflog,
schlug ich wieder mit dem Plektron deiner Locke.

Das Gesicht der Geliebten zeigte sich meinem Blick,
und aus der Ferne warf ich dem Gesicht des Mondes Küsse zu.

Das Auge auf dem Gesicht des Schenken, das Ohr beim Wort der Harfe,
zog ich mit Auge und Ohr in dieser Sache ein Omen.

Das Bild der Vorstellung deines Gesichts malte ich bis zur Morgenstunde
auf die Werkstatt meines schlaflosen Auges.

Zum Klang dieses Ghasels griff der Schenke nach der Schale;
ich sprach dieses Lied und trank reinen Wein.

Die Stunde des Hafis war glücklich, und ein Fal von Wunsch und Gelingen
zog ich auf den Namen des Lebens und Glücks der Freunde.